Ο Παράκλητος

         «Εάν Με αγαπάτε, τας εντολάς μου φυλάξατε. Και Εγώ θέλω παρακαλέσει τον Πατέρα και θέλει σας δώσει άλλον Παράκλητον, διά να μένη μεθ' υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας...» (Ιωάν. 14: 15-17) Στην περικοπή αυτή του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου συναν­τούμε για πρώτη φορά τη λέξη παράκλη­τος στην Αγία Γραφή. Είναι αλήθεια ότι μια λέξη από την ίδια ρίζα, η λέξη παρακλήτωρ, εμφανίζεται στη μετάφραση των Εβδομήκοντα του βιβλίου του Ιώβ: «ακήκοα τοιαύτα πολλά· παρακλήτορες κακών πάντες» ή, όπως το αποδίδει η με­τάφραση του Βάμβα, «πολλά τοιαύτα ήκουσα· άθλιοι παρηγορηταί είσθε πάν­τες». Η ατμόσφαιρα, όμως, της περικοπής του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου είναι πολύ διαφορετική απ' αυτήν του βιβλίου του Ιώβ. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός έχει τις τελευταίες Του συνομιλίες με τους μα­θητές, πριν από το πάθος Του. Μεταξύ πολλών άλλων πολυτίμων διδασκαλιών Του αναγγέλλει ότι το λειτούργημα, το οποίο ο Ίδιος εκπληρούσε κοντά τους, σε λίγο θα το αναλάμβανε κάποιος άλ­λος, το Άγιο Πνεύμα. Ο Πατέρας θα τους έδιδε έναν «άλλον Παράκλητο».

         Αν και από ετυμολογικής απόψεως η λέξη παράκλητος έχει την σημασία του «κεκλημένου παρά», δηλαδή αυτού που έχει κληθεί να βρίσκεται κοντά, και επο­μένως να συνηγορεί, δηλαδή του συνη­γόρου, η λέξη περιέχει και την έννοια του παρηγορητή, όπως διαπιστώσαμε και από το βιβλίο του Ιώβ. Κατά την διάρ­κεια της διακονίας Του στη γη, ο Κύριος Ιησούς παρηγόρησε, θεράπευσε, έθρε­ψε, συγχώρεσε αμαρτίες· ήταν παρηγορητής και συνήγορος. Το ίδιο, ακριβώς, λειτούργημα του Παρακλήτου εκπλη­ρώνει το Άγιο Πνεύμα μετά την Ανάλη­ψη του Χριστού και την έκχυση του Πνεύματος. 0 Χριστός, βέβαια, εξακο­λουθεί να είναι Παράκλητός μας «προς τον Πατέρα» (Α' Ιωαν. 2:1), Μέγας Αρ­χιερέας. Η διακονία όμως, του «άλλου» Παρακλήτου, του Πνεύματος, είναι ευ­ρύτερη. Ο Χριστός, μάλιστα, είπε στους μαθητές: «συμφέρει εις εσάς να απέλθω Εγώ· διότι, εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θέλει ελθεί προς εσάς· αλλ’ αφού απέλθω, θέλω πέμψει Αυτόν προς εσάς...» Και αυτό, ακριβώς, έγινε την η­μέρα της Πεντηκοστής· ο Παράκλητος ήλθε.

Ο Παράκλητος είναι το αιώνιο δώ­ρο του Πατέρα (Ιωαν. 14:6) και ενεργεί, όπως είπαμε, ως Παρηγορητής και ως Συνήγορος. Η αλήθεια αυτή εκφράζεται πολύ καλά και απ' αυτά που γράφει ο Α­πόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους Επιστολή: «ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται τη ασθενεία ημών· το γαρ τι προσευξόμεθα καθό δει ουκ είδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. 8:26). Οι δύο αυτές ενέργειες του συ­ναντιλαμβάνεσθαι και του υπερεντυγχάνειν περιλαμβάνονται στους δυο ρό­λους του Παρακλήτου, τους οποίους α­ναφέραμε.

Η παρουσίαση του Παρακλήτου, μεταξύ των πιστών και μέσα σε κάθε πι­στό, ήταν εγγύηση ότι δεν θα έμεναν μόνοι. Ο Παράκλητος κάνει αισθητή την παρουσία του Χριστού στη ζωή του πι­στού. Η αγάπη για τον Χριστό οδηγεί τον πιστό σε υπακοή στο λόγο Του, και αυτό έχει ως επακόλουθο την αγάπη του Πα­τέρα, ο οποίος μαζί με τον Υιό έρχονται και κατοικούν μέσα στον πιστό. Η κατα­πληκτική αυτή εμπειρία γίνεται αντιλη­πτή μόνο λόγω της παρουσίας του Πα­ρακλήτου.

Ο Παράκλητος αναπληροί όλες τις ελλείψεις των πιστών. Τους οδηγεί στην αλήθεια, τους βοηθεί να κατανοήσουν το Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, και μέσω των χαρισμάτων (Α' Κορ. 12: 4-11), τα οποία διανέμει κατά την κρίση Του, δίδει στην Εκκλησία την δυνατότη­τα, όταν είναι ανάγκη, να ξεπερνά τους ανθρώπινους περιορισμούς της.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι, ενώ ο Παράκλητος έρχεται στον κόσμο μας για να μαρτυρήσει για τον Χριστό (Ιωαν. 15:26), για να ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας (Ιωαν. 16:8), στέλνεται από τον Χριστό προς την Εκκλησία - «θέλω πέμ­ψει Αυτόν προς εσάς» - πράγμα που ση­μαίνει ότι το ορμητήριο Του είναι η Εκ­κλησία. Εκείνος κάνει το έργο, αλλά το έργο γίνεται μέσω της Εκκλησίας. Την η­μέρα της Αναλήψεώς Του, ο Κύριος ερ­μήνευσε στους μαθητές τα γεγονότα γύ­ρω από το πάθος Του και την Ανάσταση Του, και πρόσθεσε: «Σεις δε είσθε μάρ­τυρες τούτων. Και ιδού, Εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός Μου εφ’ υ­μάς· σεις δε καθίσατε εν τη πόλει Ιερου­σαλήμ, εωσού ενδυθήτε δύναμιν εξ ύ­ψους» (Λουκ. 24: 48, 49). Ο Παράκλη­τος είναι η δύναμη της Εκκλησίας. Όταν ήλθε την ημέρα της Πεντηκοστής, οι μα­θητές μετατράπηκαν από μια ομάδα φο­βισμένων αδύναμων ατόμων, σε γίγαν­τες δυνάμεως, πίστεως και τόλμης. Μετά το πρώτο κήρυγμα του Πέτρου, την ημέ­ρα εκείνη, πίστεψαν 3.000 άτομα για να επιβεβαιωθεί αμέσως αυτό που είχε πει ο Κύριος: «όστις πιστεύει εις Εμέ, τα έργα τα οποία κάμνω, και εκείνος θέλει κάμει, και μεγαλύτερα τούτων θέλει κάμει». Η υπόσχεση αυτή δόθηκε στους πιστούς κάθε εποχής - «όστις πιστεύει εις Εμέ» - και στη σημερινή Εκκλησία. Η έλλειψη, όμως, ανάλογων αποτελεσμάτων μαρ­τυρεί την έλλειψη της δυνάμεως εξ ύ­ψους. Χρειάζεται προσοχή και σοβαρό­τητα πάνω στο θέμα αυτό. Ο Παράκλη­τος δεν έρχεται απρόσκλητος ούτε σε επί μέρους εκκλησίες, ούτε σε επί μέρους πιστούς. Όπως όλες οι υποσχέσεις και ευλογίες του Θεού, λαμβάνεται κατά τρόπο συνειδητό και διά της πίστεως.

Πρέπει όμως να σημειώσουμε α­κόμα κάτι πολύ σοβαρό και πολύ σημαντικό για την εποχή μας. Η παρουσία του Παρακλήτου «προδίδεται» από τον καρπό του Πνεύματος και από την ενό­τητα της Εκκλησίας. Γιατί εκεί όπου α­πουσιάζει η ενότητα και με ελαφρότητα προωθείται ο διχασμός του σώματος του Χριστού, υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι απουσιάζει ο Παράκλητος.

Δρ. Σ.Δ.Δ

Το παραπάνω άρθρο έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Παράκλητος, τεύχος 39.

Διαβάστε επίσης...