Το Έργο της Ανάστασης του Χριστού
Πρωτεύοντα ρόλο, κατά γενική ομολογία, μέσα στο Ευαγγέλιο κατέχει το δράμα του σταυρικού θανάτου του Ιησού Χριστού, σαν προσωπικό για τον ίδιο ορόσημο της όλης διακονίας Του, αλλά και σαν το μοναδικό στοιχείο, που κατοχυρώνει τον πιστό άνθρωπο, στο μεγάλο του πρόβλημα, αναφορικά με το μέλλον του, μετά τον θάνατό του.
Η ανάσταση που επακολούθησε τον σταυρικό Του θάνατο, και που μαρτυρείται μέσα στις Γραφές, διά στόματος των μαθητών Του, καθώς οδηγούνται διά του Αγίου Πνεύματος, εκτός του ότι είχε υποκειμενικό χαρακτήρα (Πρ. 2:24) “τον οποίον ο Θεός ανέστησε, λύσας τας ωδίνας του θανάτου, διότι δεν ήτο δυνατόν να κρατήται υπ' αυτού”, είχε συγχρόνως και χαρακτήρα αντικειμενικό, που αναφέρεται στην πνευματική ανάσταση από τη νεκρότητα της αμαρτίας, όλων εκείνων που πιστεύουν και αποδέχονται για τους εαυτούς τους, την προσωπική τους λύτρωση εν Χριστώ.
Ο αληθινός πιστός έχει τη μαρτυρία από τον Λόγο του Θεού ότι συσταυρώθηκε με τον Χριστό, ως προς τον παλαιό του άνθρωπο και τον κόσμο, και συνανεστήθηκε με τον Χριστό για να ζήσει μια νέα ζωή, που εγκατέστησε μέσα του ο Χριστός (Γαλ. 6:14) “Εις εμέ δε μη γένοιτο να καυχώμαι, ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμο”. Επίσης (Ρωμ. 6: 4) “Συνετάφημεν λοιπόν μετ' αυτού δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νεαν ζωήν”.
Εύκολα κανείς καταλαβαίνει ότι σαν απόδειξη της συνανάστασης του πιστού με τον Χριστό, πρέπει να ακολουθεί η κατάκτηση κάποιων ιδιαίτερων στόχων, υψηλού επιπέδου, που είναι μεν αδύνατον να επιτευχθεί πριν την γνωριμία του με τον Χριστό, αλλά υποχρεωτικοί και φανεροί σ' όλη τη διαδρομή της ζωής του σ' αυτήν τη γη, μετά τη σωτηρία του.
ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Είναι γενικά παραδεκτό όχι μόνο απ' τους πραγματικούς χριστιανούς, αλλά και από τους απίστους, ότι ο συνανεστημένος με τον Χριστό πιστός έχει φρόνημα διαφορετικό.
Κατά τον Λόγο του Θεού “φρονεί τα άνω και όχι τα επί της γης”, (Κολ. 3:2-3), κι' αυτό “διότι απεθάνετε και η ζωή σας είναι κεκρυμμένη μετά του Χριστού εν τω Θεώ”. Οπότε και το φρόνημα του πιστού πρέπει να ευθυγραμμίζεται με το φρόνημα του Χριστού (Φιλ. 2:5), ο Οποίος αν και ήταν Θεός πήρε μορφή δούλου, ταπεινώθηκε εθελοντικά μέχρι θανάτου σταυρικού, και δέχθηκε να πεθάνει, αν και δεν υπήρχε καμία αφορμή καταδίκης του.
Έτσι και ο πιστός αν και δικαιωμένος από τη θυσία του Χριστού, αποδέχεται την άσκηση του φρονήματος της ταπείνωσης, σαν μοναδικό δρόμο, που θα τον φέρει στον δοξασμό. Σ' αυτόν τον στόχο ο πιστός αντιμετωπίζει πολλές αντίρροπες και εχθρικές δυνάμεις, όπως το φρόνημα της σάρκας, που στον νόμο του Θεού είναι αδύνατο να υποταχθεί (Ρωμ. 8:7), και ο συνεχής καθημερινός αγώνας, με τον περίγυρο του σ' αυτή τη ζωή, ο οποίος παρακινούμενος από τον εχθρό της ψυχής του, τον διάβολο, τον κάνει να καθυστερεί και να αγκομαχεί στην χριστιανική του πορεία.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Εφόσον ο πιστός χριστιανός έχει σαν άσκηση του φρονήματος του την ταπείνωση, πρέπει κάθε τι που ζητά από τον Θεό να έχει σχέση με τα επουράνια. Βέβαια το σχήμα αυτό φαίνεται σαν οξύμωρο, ο ταπεινός να ζητά τον ουρανό, αλλά η άποψη της Αγίας Γραφής πάνω σ' αυτό το θέμα είναι ξεκάθαρη. Στο πρώτο εδάφιο του 3ου κεφαλαίου της Επιστολής προς Κολοσσαείς διαβάζουμε: “εάν λοιπόν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός, καθήμενος εν δεξιά του Θεού”. Δηλαδή ο πιστός δεν μπορεί να έχει άλλη επιλογή, γιατί ο ίδιος ο Κύριος αναπτύσσοντας τους νόμους της ουράνιας βασιλείας είπε: “όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θέλει είσθαι και η καρδία σας” (Ματθ. 9:21).
Και βέβαια είναι ο θησαυρός μας ο Κύριος Ιησούς, γιατί σ' Αυτόν “είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης” (Κολ. 2:3), και επειδή Τον χρειαζόμαστε, πρέπει στον Ουρανό να τον ζητούμε, έχοντας βεβαιότητα ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη επιδίωξη της ζωής μας σ' αυτή τη γη. Ο απόστολος Παύλος γνώριζε την αξία Του γι' αυτό και ο πιο ευγενικός του στόχος που είχε ήταν “να γνωρίσει αυτόν, και την δύναμη της αναστάσεως αυτού” (Φιλ. 3:10) σε συνδυασμό με την “κοινωνίαν των παθημάτων του”.
Η ανάσταση του Χριστού δεν μας επιτρέπει να ασκήσουμε κανένα άλλο τρόπο υπηρεσίας και υπακοής στο θέλημα του Θεού, παρά μονάχα εκείνον τον τρόπο, που θα μας κάνει συμμόρφους της εικόνας του Χριστού.
ΤΡΙΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Σαν τρίτος στόχος που προέρχεται από την ανάσταση του Χριστού, είναι η αλλαγή του “πολιτεύματος”.
Πριν έλθει ο Χριστός στη γη, οι άνθρωποι είχαν φρόνημα και πολίτευμα επίγειας μορφής, δηλαδή όλες οι προσπάθειες, οι ενέργειες και οι προσδοκίες, ήταν απλά φυσικές. Στις ανθρώπινες κοινωνίες, τα ήθη, τα έθιμα, οι νόμοι κλπ. είναι προσαρμοσμένα με τα πολιτεύματα κάθε τόπου και κάθε εποχής. Όλα όμως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό ότι είναι γήινα. Μπορεί σε κάποιον τόπο να είναι πιο εκλεπτισμένα και πιο ευγενικά, και σ' άλλον πιο απολίτιστα και απάνθρωπα, όμως το πολίτευμα των χριστιανών είναι διαφορετικό, γιατί δεν προέρχεται από την γη, ούτε έχει σχέση με τον τόπο που ζουν, αλλά είναι ουράνιο, και μπορεί να υιοθετηθεί και να γίνει μόνιμος τρόπος ζωής, μόνο από εκείνους που έχουν συνανεστηθεί και συγκαθήσει μαζί με τον Χριστό στα επουράνια. (Εφεσ. 2:5-6) “Και ενώ είμεθα νεκροί διά τα αμαρτήματα, εζωοποίησεν ημάς μετά του Χριστού... και συνανέστησε και συνεκάθησεν εν τοις επουράνιοις δια Ιησού Χριστού”. Τα λόγια απευθύνονται (εδάφιο 1) σ' αυτούς που προηγουμένως ήταν νεκροί ένεκα των παραβάσεων και των αμαρτιών, και περπατούσαν (εδάφιο 2 “κατά το πολίτευμα του κόσμου τούτου κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρα του πνεύματος που ενεργεί εις του υιούς της απείθειας”.
Μ' άλλα λόγια οι χριστιανοί με τη δύναμη της ανάστασης του Ιησού Χριστού, υιοθετώντας τον τρόπο συμπεριφοράς που Εκείνος τους λέει να ακολουθούν, παρουσιάζονται σαν πρόσωπα που άλλαξαν “πολίτευμα”, δηλαδή τρόπο συμπεριφοράς, και προσαρμόζονται τελείως με τον τρόπο που “πολιτεύθηκε” ο Χριστός.
Η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής εκείνων που έχουν δια του έργου της θυσίας του Χριστού και της ανάστασης Του, ενταχθεί ουσιαστικά στον Ουράνιο Χώρο, αν και είναι ακόμη στη γη, πρέπει να εκπληρώνουν την έννοια του ουράνιου πολιτεύματος, για να ικανοποιήσουν την επιθυμία του Ουράνιου Κυρίου τους.
ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Η ανάσταση του Χριστού έχει ακόμη σαν στόχο, να προσανατολίσει τον συνανεστημένο με τον Χριστό πιστό, στην αναμονή και την προσδοκία μιας ευλογημένης ημέρας, που θα ξανάρθει δοξασμένος για να καλέσει την “νύφη” Του, την Εκκλησία, στους Ουρανούς.
Θα έρθει γιατί κατάφερε δικαιωματικά ν' αναστηθεί από τους νεκρούς. Η προσμονή του ερχομού Του, είναι ο ευγενέστερος οραματισμός των πιστών όλων των εποχών, από την ανάληψη Του μέχρι σήμερα.
Ο απόστολος Παύλος παρηγορώντας τους Θεσσαλονικείς αδελφούς γράφει (Α' Θεσ. 4:13-18), ότι δεν πρέπει να λυπώνται δια τους κεκοιμημένους, γιατί όπως ο Χριστός απέθανε και ανεστήθη έτσι και ο Θεός όσους πέθαναν δια του Ιησού Χριστού, θα τους φέρει μαζί Του, γιατί θα φωνάξει απ' τον ουρανό με κέλευσμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, οπότε όσοι θα έχουν πεθάνει “εν Χριστώ” θ' αναστηθούν και όσοι θα είναι ζωντανοί θα μεταμορφωθούν, για τη συνάντηση τους με τον Χριστό στον αέρα.
Αυτό θα γίνει οπωσδήποτε, γιατί το πολίτευμα μας είναι ουράνιο, (Φιλ. 3:20), κι απ' τον ουρανό περιμένουμε τον Χριστό σαν σωτήρα, για να μετασχηματίσει το ταπεινό σώμα, που τώρα διαθέτουμε, σε σώμα σύμμορφο, με το δικό Του, το δοξασμένο.
Ευχαριστούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, για τους ευλογημένους στόχους, που πέτυχε με την Ανάσταση Του για λογαριασμό μας, και ας τους προσέξουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, για να καρπωθούμε τις ευλογίες, που απορρέουν.
Α. Λ.
Το παραπάνω άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Πνευματικά Νέα", αρ. Φύλλου 69.